obraz Piaskarze Gierymskiego

Czekolada, kawa, ja

Temat: Maleńkie kompendium wiedzy
GIERYMSKI ALEKSANDER (1850 1901), brat Maksymiliana, malarz; 1867 68 studia artystyczne w warszawskiej Klasie Rysunkowej i 1868 72 z przerwami w akademii sztuk pięknych w Monachium; następnie przebywał głównie we Włoszech, Wiedniu, powtórnie kilkakrotnie w Monachium oraz w Paryżu. Z pobytu w kraju szczególnie ważne są 2 okresy twórczości Gierymskiego: warszawski (1879 84, łącznie z krótkimi pobytami 1886 i 1887), w czasie którego współpracował z grupą "Wędrowca", gł. z S. Witkiewiczem i A. Sygietyńskim (obrazy: Żydówka sprzedająca owoce 1880, druga wersja 1881
,
Brama na Starym Mieście 1883, Przystań na Solcu 1883, Święto Trąbek 1884, późniejsze wersje 1888, 1890, Piaskarze 1887 i in.), i okres krak. (1893 94), w którym tworzył obrazy o tematyce chłopskiej (Trumna chłopska 1894 95, Chłopiec niosący snop ok. 1895) i malował pejzaże z okolic Bronowic. Gierymski podejmując skomplikowane problemy mal. światła i koloru, wypracował własną formę wypowiedzi artystycznej. Od zainteresowań i studiów nad malarstwem muzealnym, gł. hol. XVII w. i wł. renesansu (Scena sądu z "Kupca weneckiego" 1873, Sjesta włoska 1876 80 i 1880 84), przez realist. studia z natury (Gra w mora 1874, Austeria rzymska 1874, obrazy warsz.) oraz studia światła i barwy w plenerze (wersja Altany 1876 82,

pejzaże wieczorne, tzw. nokturny, wyzyskujące zestawienie światła naturalnego i sztucznego: monachijskie z 1890 91, m.in. Plac Wittelsbachów w Monachium w nocy, oraz paryskie z 1891 93, m.in. Wieczór nad Sekwaną, Opera paryska w nocy) doszedł samodzielnie do rezultatów bliskich impresjonizmowi, a nawet postimpresjonizmowi (Piazza delle Erbe w Weronie ok. 1900, Piazza del Popolo w Rzymie 1900 01). Gierymski należy też do czołowych reprezentantów pol. luminizmu (nokturny pejzażowe i sceny we wnętrzu: Staruszka czuwająca przy zwłokach 1880 90 2 wersje). Ważne miejsce w twórczości Gierymskiego zajmują 2 autoportrety z 1891 92 i ok. 1900. Od 1868 jako ilustrator współpracował z czasopismami warsz.: "Muchą", "Kłosami" i "Wędrowcem", a także zagranicznymi. Twórczość Gierymskiego doceniona w pełni w XX w. (m.in. wystawy retrospektywne jego prac w Warszawie 1938 i 1951, w Wenecji 1955 oraz w Łodzi 1971 wystawa problemowa W altanie). Do twórczości Gierymskiego nawiązali w latach 30. XX w. pol. koloryści. Poszukiwania artystyczne Gierymskiego wyznaczają ważne etapy rozwoju pol. malarstwa XIX w.: realizmu, impresjonizmu i symbolistycznego luminizmu.
J. STARZYŃSKI Aleksander Gierymski, Warszawa 1967.
Źródło: genesis.net.pl/index.php?showtopic=35731



Powered by WordPress, © Czekolada, kawa, ja